TREY

Μιλάμε ο καθηγητής της Γεωμετρίας μας είναι απλά Φ0ΒΕΡΟΣ!! Είναι μορφή ο άνθρωπος! Δεν υπάρχει!!!

Σε κάθε μάθημα τον έχουμε να μας λέει για τα threeγωνάκια, μας βάζει ασκήσεις από το schoolbookι για το sweetι (=σπίτι, από το home, sweet home), απαντάμε τις ερωτήσεις δυσνόησης και πολλά άλλα!

Φτου! Νομίζω ότι ερωτεύτηκα την κολλητή μου. ΟK, θα μου πείτε, μικρό το κακό - τόσοι και τόσοι έχουν ερωτευτεί την κολλητή τους. Μόνο που εγώ είμαι κορίτσι! Ουπς.

Φέτος δίνω Πανελλήνιες και από τη μία θέλω πολύ να περάσω στο Πανεπιστήμιο, αλλά από την άλλη εκνευρίζομαι και ξενερώνω.
Εκνευρίζομαι που η Διαμαντοπούλου, ενώ βγάζει λόγους για τον δημόσιο χαρακτήρα της παιδείας στη Βουλή, έγραψε το παιδί της στο IB.

Δε σέβομαι κανέναν από αυτούς. Δεν εκτιμώ ούτε και θαυμάζω κανέναν τους. Μου προκαλούν απέχθεια... αηδία… Αν μπορούσα θα έφτυνα και μερικούς απ’ αυτούς. Τους θεωρώ το λιγότερο άχρηστους, ανίκανους, άξιους της μιζέριας τους.
Αυτοί που με το ζόρι προσπαθούν και έχουν καταφέρει να μου επιβληθούν έχουν την τιμή να λέγονται «καθηγητές».

Άρχισα να μιλάω με ένα κορίτσι που ήταν συνέχεια λυπημένο. Κατάλαβα ότι ήταν έτσι επειδή γούσταρε έναν φίλο μου και αυτός την έφτυνε... Αρχίσαμε να μιλάμε πολύ. Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι τη βλέπω μόνο σαν φίλη αφού ήξερα ότι δεν έχω ελπίδες. Μιλούσαμε συνέχεια στο msn και με μηνύματα για μια ολόκληρη μέρα...

Βρίσκομαι κάπου ανάμεσα σε μάθημα Σχεδίου και Μαθηματικών… Καταφέρνω να ξεκλέψω μια ώρα για να διαβάσω το «Dear Schooligans». Δεν τo τελείωσα… Ένιωσα την ανάγκη να γράψω.
Διαβάζω τον «μικρό Πάρη» και χαμογελάω γιατί κι εγώ ένιωσα τον πρώτο μου δυνατό έρωτα στη Β’ γυμνασίου…  Διαβάζω το «Ερχόμαστε» και θυμάμαι πως κάποτε έψαχνα κι εγώ κάτι να με συγκινήσει… Δεν ήξερα τι, ούτε με ένοιαζε. Ήξερα πώς θα ήταν η αίσθηση όταν τα έβρισκα.

Εδώ και πολύ καιρό παρατήρησα πως δεν μπορώ να χαρώ. Είναι απλά τραγικό... Είχα φτάσει σε σημείο που νόμιζα ότι εγώ έχω το πρόβλημα. Είχα αηδιάσει τόσο που δεν είχα ποτέ όρεξη για τίποτα, ούτε για σεξ!!! (Σοβαρή η κατάσταση).
Και πριν ένα μήνα γνώρισα μια κοπέλα...

Dear Schooligans,
Σας γράφω για να σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου. Λοιπόν, εγώ πιστεύω εις έναν Θεό... Τον εαυτό μου! Όσο αλαζονικό κι αν ακούγεται αυτό. Κανείς και τίποτα δεν πρόκειται να μου χαριστεί, αν δεν κάνω εγώ κάτι γι' αυτό, αν εγώ δεν προσπαθήσω και δε θυσιάσω τα πάντα.

Πράγματα που με απασχολούν:
- Ο μπαμπάς μου, που είναι καρκινοπαθής.
- Το σπίτι μου. Που εκεί που θύμιζε στέκι χαμόγελων, τώρα θυμίζει νοσοκομείο.
- Η πολιτεία. Που δε δίνει έγκαιρα αναπηρική στον πατέρα μου και έχουμε προβλήματα.

Η καρδιά μου πάει να σπάσει... Θέλω τόσο πολύ να αρχίσω να κλαίω μα δεν μπορώ! Πέρασα τόσο όμορφα σήμερα και ας μην ήταν αυτό που περίμενα! Και τώρα είμαι στο λεωφορείο και γυρνάω πίσω... Και θέλω να βάλω τα κλάματα γιατί θα τον ξαναδώ το Πάσχα... Και άμα!